Waarom 'de beste versie van jezelf’ me de kriebels geeft

Ik ben een boek aan het lezen over coaching. Goed boek, maar er is één uitspraak die steeds terugkomt waar ik de kriebels van krijg: ‘mensen helpen om de beste versie van zichzelf te worden’

Die ‘beste versie’ vind ik zo’n rare.

Het kan het gevoel geven dat je nu nog niet goed genoeg bent en je dat ergens in de toekomst wél gaat zijn.

Dat is best een vermoeiende plek om vanuit te leven. De finishlijn blijft vaak verschuiven. Er is altijd nog iets dat je beter zou kunnen doen, begrijpen of voelen.

Net wanneer je denkt: ‘yes, nu ben ik er’, verschijnt er alweer iets nieuws waar je aan zou moeten werken.

Wie is die 'beste versie' van jezelf eigenlijk?

Als je je die ‘beste versie' van jezelf eens voorstelt, zie je dan ook een soort Super(wo)man voor je die moeiteloos doet wat jij nu nog lastig vindt?

Misschien zie je een versie van jou die er voor anderen is zonder zichzelf te vergeten. Die met vertrouwen een grens aangeeft en precies weet wat je voelt en nodig hebt.

Maar misschien zie je ook iemand die bepaalde dingen niet meer doet.

Die na een gesprek niet nog drie keer bedenkt wat je eigenlijk had willen zeggen. Die niet twijfelt zodra iemand anders teleurgesteld lijkt of piekert over dat bericht waar nog geen antwoord op is gekomen. Of die niet ‘nog 1 filmpje’ kijkt op YouTube en dan ineens ziet dat er anderhalf uur voorbij is 😅.

Ergens is dat een fijn beeld. Maar tegelijkertijd verdwijnen daarin opvallend veel menselijke dingen.

Ook dit hoort bij jou

Dat je dingen tegenkomt die lastig zijn, of dat je soms moe of chagrijnig bent, dat je soms onhandige dingen doet waarvan je achteraf denkt ‘oeps, dat was geen goed idee’. Dat je het soms even niet weet.

Als de ‘beste’ versie het uitgangspunt wordt, kun je je slecht gaan voelen over die stukken en proberen ze te corrigeren.

Dan mag er een deel van jou er niet zijn, terwijl het er wel is. Die ‘beste’ versie van jou is dan niet echt helemaal jou.

Voor mij begint verandering daarom niet bij iets anders moeten worden, maar bij kunnen zijn met wat er nu al is. Ook de kanten van jezelf die je minder graag ziet.

Een andere manier van veranderen

Het interessante is: als je kunt zijn met wat er nu al is, begin je anders met jezelf om te gaan.

Wat ik van klanten hoor, is dat ze eerder merken wat ze nodig hebben en daar ook naar luisteren. Dat ze 's avonds niet meer urenlang piekeren over iets wat iemand zei. Ze zeggen minder vaak ja terwijl ze eigenlijk nee voelen, en worden minder afhankelijk van bevestiging van anderen.

Ze worden milder naar zichzelf en merken sneller wanneer ze te streng voor zichzelf zijn of onrealistische dingen van zichzelf verwachten. En in hun hoofd wordt het rustiger. Ze blijven minder analyseren en scenario’s uitdenken, en voelen zich meer aanwezig in hun dag.

Zo kun je ook veranderen. Je hoeft dan niet de ‘betere versie’ van jezelf te worden, je mag gewoon jezelf zijn ❤️